Over Alexander
Wie is de persoon achter de titel? Waarom doe ik precies dit werk, en wat kun je van me verwachten?
Alexander Moelker
Ik ben 49 jaar, getrouwd, vader van twee kinderen, en LVV-geregistreerd vertrouwenspersoon.
Maar belangrijker dan mijn CV is misschien dit: ik weet hoe het voelt om vast te zitten met iets dat je niet kunt delen. Om te twijfelen of je gehoord wordt. Om te zoeken naar iemand die gewoon luistert, zonder oordeel.
Die ervaring — jarenlang meegedragen hebben wat er op het werk gebeurde — heeft me gevormd. Ik wilde niet dat anderen hetzelfde moesten meemaken. En zo ben ik vertrouwenspersoon geworden.
Geregistreerd, getraind, geworteld in de praktijk
Ik ben gecertificeerd vertrouwenspersoon volgens de richtlijnen van de Landelijke Vereniging van Vertrouwenspersonen (LVV). Daar sta ik geregistreerd en houd ik jaarlijks mijn vaardigheden op peil.
Mijn werkervaring strekt zich uit over verschillende sectoren, van overheid tot retail. Dat heeft me geleerd om vanuit verschillende perspectieven naar situaties te kijken. Ik begrijp hoe organisaties werken — maar ook hoe het voelt om "gewoon een werknemer" te zijn.
Filosofie
Ik geloof niet in wollig taalgebruik of therapiejargon. Ik geloof wel in eerlijkheid, in elkaar recht in de ogen kijken, en in het simpele feit dat soms gewoon luisteren het belangrijkste is wat je kunt doen.
Mijn kantoor is overal. Letterlijk. We kunnen praten tijdens een wandeling, aan een keukentafel, of online. Wat voor jou werkt, werkt (meestal) ook voor mij.
Waar ik me in verdiept heb
Dit vak is nooit af. Naast de jaarlijkse LVV-bijscholing kies ik verdiepingen die in de praktijk het verschil maken.
Verlies en rouw
Rouw neem je mee naar je werk, of je wilt of niet. En het gaat lang niet altijd over overlijden: ook het verlies van je gezondheid, een reorganisatie of ontslag is verlies. Ik heb me erin verdiept hoe je iemand in rouw écht bijstaat — zonder het verdriet te willen oplossen — en hoe een organisatie er ruimte voor maakt.
Arbeidsconflicten & beleid
Een conflict op het werk vreet energie, ook thuis. Ik heb me bekwaamd in het omgaan met arbeidsconflicten én in de beleidskant: integriteitsbeleid en beleid rond ongewenste omgangsvormen. Zo sta ik de persoon in het conflict bij, en kan ik organisaties adviseren die het willen voorkomen.
Intervisie
Dit vak doe je niet op een eiland. Ik ben aangesloten bij twee intervisiegroepen van vakgenoten; elk kwartaal leggen we een casus op tafel — geanonimiseerd, zonder namen of herleidbare details — en scherpen we elkaars werk. Zo blijft mijn blik fris en mijn handelen getoetst.
Waarom ik dit werk doe
Omdat ik weet hoe het is om vast te zitten. En omdat ik heb ervaren hoe krachtig het kan zijn als iemand gewoon naar je luistert.
Jaren geleden had ik een heftige ervaring bij mijn toenmalige werkgever. Dat heb ik jarenlang met me meegedragen, en dat had zijn weerslag op mijn werk én mijn privéleven. Als ik destijds de weg naar de vertrouwenspersoon had geweten, had ik daar graag gebruik van gemaakt.
Ik zocht het doodgewone gesprek dat je voert met een vriend. Iemand die luistert zonder meteen oplossingen te willen bedenken. Iemand die je niet analyseert, maar je hoort en gewoon even meedenkt.
Die ervaring inspireerde me om zelf die persoon te worden voor anderen. Om mensen te helpen die vastzitten met iets op het werk. Die een veilige plek nodig hebben om hun verhaal te delen.
Daarom doe ik dit: zodat jij niet onnodig lang hoeft te blijven zitten met waar je mee worstelt. Zodat je iemand hebt die naar je luistert. Zodat je weet dat je niet alleen staat.
Het moment dat het klikte
Er was één gesprek dat me liet zien waarom dit werk zo belangrijk is.
Een werknemer kwam bij me. Het ging over pesten op de werkvloer — subtiel, maar vernietigend. Die persoon had maanden getwijfeld of het "erg genoeg" was om erover te praten. Of het wel de moeite waard was. Of het misschien gewoon "zo hoorde" op deze werkplek.
Aan het einde van ons eerste gesprek zei die persoon iets dat ik nooit zal vergeten: "Het voelt raar om te zeggen, maar dit is de eerste keer in maanden dat ik voel dat iemand me écht hoort."
Dat is het moment dat het klikte voor mij. Het gaat niet om grote interventies of complexe oplossingen. Het gaat om gezien worden. Om gehoord worden. Om weten dat je niet gek bent, en dat wat je meemaakt ertoe doet.
Dat is waar ik elke dag voor kies: om die ene persoon te zijn die luistert. Die zegt: "Ik geloof je. En je bent niet alleen."
Ik ben je klankbord: iemand die luistert, meedenkt, en je laat zien dat je er niet alleen voor staat.
Wil je kennismaken?
Plan een vrijblijvend gesprek om te kijken of we bij elkaar passen.
Ben je medewerker bij een organisatie waar ik vertrouwenspersoon ben? Doe hier een melding.